فایل ورد مقايسه دو روش درمان با هيدروكورتيزون در بيماران مبتلا به هيپرپلازي مادرزادي آدرنال

لینک دانلود

فایل ورد مقايسه دو روش درمان با هيدروكورتيزون در بيماران مبتلا به هيپرپلازي مادرزادي آدرنال دارای 9 صفحه می باشد و دارای تنظیمات در microsoft word می باشد و آماده پرینت یا چاپ است

فایل ورد فایل ورد مقايسه دو روش درمان با هيدروكورتيزون در بيماران مبتلا به هيپرپلازي مادرزادي آدرنال کاملا فرمت بندی و تنظیم شده در استاندارد دانشگاه و مراکز دولتی می باشد.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ريختگي احتمالي در متون زير ،دليل ان کپي کردن اين مطالب از داخل فایل ورد مي باشد و در فايل اصلي فایل ورد مقايسه دو روش درمان با هيدروكورتيزون در بيماران مبتلا به هيپرپلازي مادرزادي آدرنال،به هيچ وجه بهم ريختگي وجود ندارد


بخشی از متن فایل ورد مقايسه دو روش درمان با هيدروكورتيزون در بيماران مبتلا به هيپرپلازي مادرزادي آدرنال :




نام کنفرانس، همایش یا نشریه : مجله غدد درون ريز و متابوليسم ايران

تعداد صفحات :9

هیپرپلازی مادرزادی آدرنال ناشی از كمبودهای آنزیمی در مسیر ساختن هورمونهای استروییدی است. در مورد درمان با هیدروكورتیزون در این بیماری نكات ظریفی را باید مد نظر داشت تا كودك مبتلا رشد كافی داشته باشد و قد نهایی وی نزدیك به قد پیش بینی شده بشود و به عوارض ناشی از درمان ناكافی مبتلا نگردد. هورمون آدرنوكورتیكوتروپیك با فعالیت بیشتری در شب ترشح میشود (ساعت 2 تا 9 صبح) و به نظر میرسد كه تجویز داروی استرویید در شب اثر مهاری بیشتری بر روی ACTH داشته باشد. از طرف دیگر پذیرش درمان توسط بیمار با تعداد كمتر دارو در روز بهتر میشود. با توجه به نكات فوق ما دو روش درمانی مختلف تجویز هیدروكورتیزون را در 67 بیمار (43 دختر، 24 پسر) در مدت 4 سال مورد بررسی قرار دادیم. بیماران ابتدا تحت درمان هیدروكورتیزون به میزان 16±5mgبه ازای هر متر مربع سطح بدن در روز تقسیم به سه دوز با دوز بیشتر در صبح بودند؛ مدت مطالعه با این روش 6/5±8/20 ماه بود (روش قدیم). پس از آن همان بیماران تحت درمان هیدروكورتیزون به میزان 15±3mg برای هر متر مربع سطح بدن در روز تقسیم به دو دوز با دوز بیشتر در شب قرار گرفتند و مدت مطالعه 7/5±6/20 بود (روش جدید). میزان 17- هیدروكسی پروژسترون (17OHP) سرم هر 6-3 ماه اندازه گیری شد و میزان آن به دو گروه كمتر از 10ng/ml بیشتر از 10ng/ml تقسیم گردید و این دو گروه با روش Chi-square تجزیه و تحلیل شدند. در ضمن متوسط 17OHP سرم در طول دو روش درمانی نیز با هم مقایسه شدند. در 59 بیمار (23 پسر، 36 دختر) كه زیر 3/13 سال سن داشتند و در حال رشد بودند در پایان هر روش درمانی،SDS برای قد، GVI (سرعت رشد بیمار تقسیم بر سرعت رشدنرمال برای سن × 100)، BMI (وزن تقسیم بر مجذور قد)، WHI (وزن بیمار تقسیم بر متوسط وزن برای سن قدی × 100) اندازه گیری شدند و به روش Paired t test مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. متوسط SDS برای قد در پـایـان روش قدیم 5/1±38/0- و در پایان روش جدید 1.4±0.4- بود كه اختلاف آنها از نظر آماری معنی دار نبود. 89±32 GVI در روش قدیم و 34±99 در روش جدید بود كه اختلاف معنی داری نداشتند. BMI در پایان روش قدیم 6/4±19 و در پـایـان روش جـدیـد 19.89±5.3kg/m2 بـود كه اختـلاف آنهـا معنـی دار بود (P<0.001). WHI در پـایـان روش قدیم 23±7/116 و در روش جدید119.8±27 بود كه اختلاف آنها معنی دار نبود. سطـح سرمی 17OHP<10ng/ml در 4/65% موارد در روش قدیم و 7/82% موارد در روش جدید مشاهده شد (P=0.003). مقـدار متوسط 17OHP در درمان جدید 13±9/6 بود كه از مقدار آن در درمان قدیم 18.9±29ng/ml به طور معنی داری كمتر بود (P=0.003). بیماران در هر دو روش از خستگی شكایتی نداشتند. در درمان جدید افزایش هیرسوتیسم و ویریلیسم مشاهده نشد و پیگمانتاسیون پوستی افزایش نیافت و حتی بهتر شد. نتیجه نهایی اینكه درمان سه بار در روز هیدروكورتیزون از نظر سرعت رشد با درمان دو بار در روز تفاوتی ندارد اگرچه افزایش اندكس توده بدنی در درمان جدید مشاهده میشود، ولی این اندكس در حد چاقی نیست و اندكس وزنی قدی افزایش قابل ملاحظه ای نشان نمیدهد. سطح سرمی 17OHP با روش جدید بهتر كنترل می شود و بیمار پذیرش درمانی بهتری دارد.
كلید واژه: هیپرپلازی مادرزادی آدرنال، هیدروكورتیزون، ACTH

توضیحات بیشتر